Lydia, 9 november 2008
Nederland Amsterdam

Vrijdag 7 november AANKOMST en VAARWEL

Iedereen laten weten dat wij minimaal 5 kwartier nodig hebben om uit te stappen dus gingen wij uit dat wij niet voor 7.15 of half acht door de douane zouden komen, bleken wij drie kwartier eerder aan te komen!
Een goede en snelle terugreis waar de meesten zich vermaakt hadden met de eigen video schermpjes in de stoelen en een aantal anderen hadden liggen slapen.
De bemanning heette onze groep speciaal welkom en dat voelde toch wel bijzonder.
Maar ja als je dan de lichtjes van Nederland ziet en ons vlakke kikkerlandje, gaat het toch ook wel kriebelen. Je weet dat je familie staat te wachten en dat je nu ook echt live al die verhalen kwijt kunt.
Maar eerst de uitstapprocedure. Alle lopers eerst en daarna de rollers. Brian werd weer vakkundig dankzij de geweldige draagzak uit het vliegtuig getild en wij kregen als laatste kleine groepje ook nog een plastic glas met champagne (voor een aantal echt te vroeg hoor).
Maar ja toen bleken wij de brug niet af te kunnen, de deuren op slot en een rode code gaf aan dat er alleen van buitenaf opengemaakt kon worden. De helft van de groep dus aan de ene kant en de andere helft met de bemanning aan de andere kant. Dus toen maar weer even zingen van houdt er de moed maar in.
Na zo’n 15 minuten werden wij dan toch echt bevrijd en konden wij richting uitgang, band 16 voor onze bagage.
Wij hadden afgesproken bij de bagageband elkaar gedag te zeggen zodat iedereen naar zijn eigen familie toe zou kunnen.

De laatste groepsfoto dus en tijd voor afscheid nemen na twee (voor Anke en mij drie) geweldige weken in Ethiopië.
En daar stonden ze dan: de ouders, familie, vrienden met spandoeken, rozen en kaarsen op ons te wachten. Vroeg opgestaan om ons af te halen. Velen van ons pinkten een traantje weg op dit vroege uur. Sommige vertrokken al heel snel om een sigaretje te gaan roken buiten en met hun eigen verhalen mee met de familie in de auto. Het was heel sneu dat Hatice zo lang nog moest wachten op haar familie die helemaal uit Venray moesten komen en niet mee hadden gekregen dat wij zo veel eerder waren aangekomen. Maar Guusje en Lydia hielden haar gezelschap en eindelijk oom om kwart voor 9 kon Hatice in de armen gesloten worden van haar familie.

Met dank aan:

AALDERT Wolters de rustige altijd op het juiste moment aanwezige (spier) kracht met zo veel ruimte voor de ander
ANKE Huijboom, manager van DCDD, die zo veel uren voor de reis al bezig was met het zoeken van financiering, het organiseren van het project, het steeds weer iedereen om de tafel krijgen van partners in Ethiopië en financiers. Ook tijdens de reis steeds weer de zorg (en zorgen) had over de uitgaven, de betalingen enz. en die straks nog weken bezig is met verslagen en afrekeningen
ANNE Kuipers en DORIEN Beuving die ons zo vaak lieten lachen en genieten als er circus op het programma stond (echte vakkrachten)
DORIEN Meilink voor alle organisatie tijdens en van tevoren vanuit Werkenrode en die straks nog samen met Twanny zal zorg dragen voor de draagvlakvergrotende activiteiten op scholen en instellingen.
GUUSJE la Rivière die gelukkig nauwelijks actief in actie hoefde te komen als arts, maar er wel steeds voor zorgde dat niemand ziek werd (preventie scoort niet zegt zij altijd, dus leek het voor sommige alsof zij voor spek en bonen mee was, maar eigenlijk moeten wij blij zijn dat er niemand echt ziek is geworden)
MARIJN Poels, van AWA Films Production, die het meeste werk nog gaat krijgen met het knippen van de film maar die ook zo mooi paste in onze groep en zo oprecht geraakt werd
MIEKE de Vos voor haar altijd aanwezige inzet en waarbij ze altijd de ‘jongeren’ op de eerste plaats zette
SABRINA Egberts voor haar ondersteuning van de deelnemers en haar onderzoekingsgeest
TWANNY Kemps voor het meedenken in weerbaarheid en alle andere hand en spandiensten en ondersteuning
ROBERT Zegers voor zijn gezelligheid, zijn inzet en zijn eeuwige enthousiasme en oprechte geraaktheid
TONI Belev voor zijn vechtsportkennis en mentaliteit maar ook voor zijn hulp bij alle hand- en spandiensten en een schouder voor de jongeren in moeilijke uren

Dank jullie wel geweldige jongeren die nu allemaal jong volwassenen zijn geworden voor jullie inzet, jullie passie, jullie openheid voor dit project. Het zal voor jullie nooit meer hetzelfde zijn als vóór deze reis.

Het was niet altijd makkelijk om mijn leiderschap in dit avontuur te accepteren en de kennis waarover ik al jaren beschik t.a.v. handicap en ontwikkelingslanden, en de vele netwerken die tot mijn beschikking staan en die ik zo snel weet aan te boren.
Maar als ik terugkijk op dit hele avontuur tot nu toe mogen wij met zijn allen tevreden zijn. Iedereen is heelhuids teruggekomen met een tas vol nieuwe ideeën en gedachten om daadwerkelijk iets te gaan betekenen voor onze gehandicapte broers en zussen in Ethiopië en andere kansarme landen.
DCDD zal jullie blijven ondersteunen bij de komende draagvlakvergrotende aktiviteiten waar daar draait dit project tenslotte om: meer Nederlanders, meer ontwikkelingsorganisaties en gehandicaptenorganisaties in laten zien dat er specifieke aandacht moet komen voor ontwikkelingsbeleid ten behoeve van mensen met een handicap. Alleen dan worden de Millennium Doelen echt gehaald voor iedereen!

Ik kan alleen maar zeggen: Mijn droom: ooit met een groep gehandicapten naar een ontwikkelingsland te gaan om meer aandacht te vragen voor de problemen van deze doelgroep in arme landen, is werkelijkheid geworden!
Dank voor jullie vertrouwen in mij en in mijn droom.

Lydia

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl